Okunma
			646

Bu yazıyı okumadan önceHayatın bir ayna olduğunu düşünDoğduğundan beri aynanın karşısındasınHep aynaya baktın ama küçükken aynayı tanımıyordun henüz Büyüdükçe aynaya bakmakla birlikte; onun, senin yüzüne yansıttıklarını da görmeyi öğrendinHep birileri oldu arkanda ve hep sen vardın karşında;"Kendi kendimizle yarışmadayız gülüm"dediği gibi Nazım Hikmet'in , sen de hep kendinle boy ölçüştün aynana bakarak Kimi gün çok sevdin aynadaki görüntüyü, kimi gün nefret ettin Ama ne olursa olsun hep aynanın karşısındaydın, ona bakmaktan vazgeçmeyi istediğin anlarda bileAynada yansıyan yüzler değişti zamanla, sen de değiştin çünküAma ayna hep sırdı ve gelecek günler hangi yüzleri yansıtacak, bilinmezdi Oysa geçmişteki izler birer birer yer etmişti aynanaSen baktıkça bu günü değil, geçmişini de görmeyi öğrendin giderekAma bazı yüzler hep aynı yerdeydi; en özel, en güzel köşelerdeBuralara da sen yerleştirmiştin onları; çünkü, o senin aynandı ve ancak senin sevgini, inancını, yüreğini kazanana yer vardı aynandaSonraBir gün geldi, sen aynandaki görüntünün seni geçmeye başladığını fark ettin Oysa ki o, yalnızca bir görüntüydü ve "Gerçek Sen" o siluet karşısında iyice küçülmüştünBunu kabullenemezdin ; çünkü hayatı geriden takip etmek sana göre değildiYetişmek istedin, yapamadınÇünkü ayna, birinin seni tuttuğunu yansıtıyordu yüzüneGörüntünün seni geçtiği her saniye aynandaki o en özel, en güzel yüz silinmeye başlıyorduÖyle bir an geldi ki; sen, o en güzel yüzün görüntüsünü tanıyamaz oldunSanki artık yok gibiydiYine bir gün; o en özel yüzün silindiğini gördün Evet, tamamdı artık, kendi görüntüne yetişebilirdin AmaBir anda büyük, korkunç bir ses duydun Aynan paramparça olmuştu Anıların, aynana yerleştirdiğin tüm o görüntüler ve senDağılmıştınız dört bir yana Kırık dökük bir geçmiş vardı karşındaO yüzdü bunları yapan; oysa sendin o yüzü aynandan çıkaranAğlamaya başladınHerkes o yüzün aynandan silinmesine ağladığını sandı ama aslında seni ağlatan aynanın bir sürü parçaya ayrılmasıydı Çünkü o parçalar anılarının her köşesine öyle bir dağılmışlardı ki; sen bir daha asla onları toplayamayacağını, aynanın hep böyle kalacağını düşünüyor ve ağlıyordun